زندان - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٦٧
اخلاقى اسلام از پرخاشگرى و خشم بيجا و براى غير خدا به شدت نهى شده و به جاى آن كظم غيظ يعنى فرو بردن خشم و بردبارى سفارش شده است. حضرت على (ع) فرمود:
«إِحْذَرُوا الْغَضَبَ فَإِنَّهُ نارٌ مُحْرِقَةٌ» «١» از خشم و غضب بپرهيزيد واجتناب كنيد زيرا خشم آتشى سوزاننده است.
گرچه در اينجا مجال پرداختن به زيانهاى فراوان جسمى، روحى، ايمانى، اخلاقى، اقتصادى، فردى واجتماعى آن نيست ولى يادآور مى شويم كه هيچگاه ناراحتيهاى محيط كار و بيرون خانه را به آن محيط امن و عاطفه نبريم و با آتش و طوفان خشم و برخوردهاى خشن، گلها و شاخه هاى لطيف بوستان خانواده را درهم نشكنيم و نسوزانيم كه گناهى بس بزرگ است. و بعكس نيز گاه ناراحتى هاى ناشى از مسائل و مشكلات خانوادگى را به محيط كار و بر جان همكاران محترم و مردم نريزيم وبدانيم زندگى همراه با غمها و رنجهاست و هميشه بهار و پائيزش، زشت و زيبايش با هم است. و به فرموده حضرت على عليهالسلامدنيا با بلا و گرفتاريها آميخته است. «٢» و اين انسان با ايمان و اراده و استقامت است كه بايد با سر انگشت انديشه و مشاوره و مناجات، گره هاى زندگى را يكى پس از ديگرى از هم بگشايد و شادمان پيش رودنه آنكه با غصه و غضب خود را مريض و منزوى سازد.
٢- تكبّر زندان ٧٩ بخشودگى زندانى ص : ٧٧ : خود برتر بينى نسبت به افراد و برادرانى كه در يك تشكيلات كار مىكنند خاصه بعد از موفقيت در انجام يك مأموريت، بسيار زيانبار و نيز بيانگر ضعف نفس و عقده حقارت در شخص مى باشد. تكبر باغفلت از ياد خدا و توجه به خود ابتدا به صورت عجب (خود پسندى) بوده، آنگاه انسان، گرفتار خود بزرگ بينى مى شود، حتى توقع احترام بيشتر و سلام و ... از ديگران دارد.
امام باقر عليهالسلام درمورد اين خوى زشت مى فرمايد: